Arash Abbasi

http://www.ettelaat.com/new/index.asp?fname=2009\08\08-20\10-45-01.htm&storytitle=رنگبندی‌های نویسنده در شخصیت پردازی

دفتر یکم از مجموعه نمایشنامه"غر‌بت انسان" شامل سه نمایشنامه به همت حوزه هنری استان همدان منتشر شد.

http://theater.ir/news.show/+28175

مایش های شعله درزمهریر در (تالار اصلی )، خشک سالی ودروغ در تالار( چهار سو )، پشت کلانتری کوچه اول تیر چراغ برق در (تالار قشقایی )، مرتیه ای برای یک سبک وزن در (تالار سایه ) و همه چیز درباره آقای ف در (کارگاه نمایش ) پر مخاطب ترین نمایش های نیم سال نخست سال جاری بوده اند .

در کارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر  نمایش همه چیز درباره آقای ف: نویسنده و کارگردان: آرش عباسی با  تعداد 27 اجرا – در کارگاه نمایش – توانسته است  1087 تماشاگر را به خود جذب کند ودر این رده بندی رتبه اول را به خود اختصاص داده است .

آرش عباسی که چندی پیش نمایش"پیچ تند" نوشته او و به کارگردانی کتایون فیض‌مرندی در تالار سایه مجموعه تئاترشهر اجرا شد، قصد دارد با یک نمایش در بیست‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر شرکت کند.

اینجا بخوانید:

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8805191134

http://theater.ir/news.show/+25638

http://www.bornanews.com/Nsite/FullStory/?Id=280710

http://www.theatermoghavemat.ir/critics/1388/03/post_144.php

http://www.theatermoghavemat.ir/news/1388/04/post_608.php

اینجا بخوانید:

http://theater.ir/news.show/+25563

 عکس های نمایش:

http://theater.ir/news.show/+25569

 تنگناهای زندگی یک مرد تنها:

http://www.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100909657054

همیشه با خودم فکر می کنم اکبر رادی با همه حقی که برای عصبانی شدن داشت اگر سه روز به نامه ای که برای سردبیر آدینه نوشته بود فکر می کرد باز هم آن را می نوشت؟با این حال من ادبیات ادیبانه رادی را با هیچکدام از آدم هایی که نام شان در این نوشته می آید مقایسه نمی کنم که اگر چنین کنم گناه کبیره کرده ه ام. رادی کجا و ....

اما؛ ادبیات در کشور ما همیشه به فوتبال ختم می شود.ادبیات ما در همه موارد ادبیات فوتبالی است.پاسخ های مدیران تئاتری پاسخ فوتبالی است. پاسخ سینماگران بزرگ مان به منتقدان پاسخ های فوتبالی است .حتی پاسخ فیلسوفان مان هم پاسخ های فوتبالی است.همه مرام و مسلک ما همان مرام و مسلک فوتبالی هاست که مثل آب خوردن به هم انگ می بندند فحش می دهند ناموس هم را زیر و رو می کنند و چاک دهانشان به وقتش گشادتر از پهنای اتوبان تهران - قم می شود.برای قرارداد بالاتر به همه رنگی درمی آیند روی آفتاب پرست را سفید کرده اند امروز قرمزند و فردا آبی و پس فردا زرد و روز بعد قهوه ای اند. درست مثل بازیگران سینما یمان. چه سری دارد این ادبیات فوتبال که چنین در وجود ما رخنه کرده است؟....بگذریم. من هیچ فرقی میان پاسخ مبتذل مایلی کهن به قلعه نویی و پاسخ سروش به دولت آبادی نمی بینم اما صد رحمت به شرف مایلی کهن که برای عصبانیتش داد می زند بغض می کند و اشک می ریزد آن هم جلوی چشمان هفتاد میلیون نفر بیننده تلویزیون اما سروش هر چند درست مانند مایلی کهن عصبانی می شود اما پوزخند می زند و مسخره می کند. فحش می دهد اما فحشش را با لوندی و هرزگی قاطی می کند.بغضش صد برابر مایلی کهن است اما به خودش فشار می آورد تا دیگران تنها لبخند زورکی اش را ببینند.... عصبی ام از این همه ادبیات چاله میدانی . دلگیرم از این همه بی سوادی که در عین باسوادی بر دوش می کشیم.

 من به اسارت ، به خفقان، به سانسور، به توحش رای می دهم اما به کروبی و این حامیانش رای نمی دهم. من خوشبختانه آدم مهم و تاثیر گذاری نیستم و نظرم هم اصلا مهم نیست اما معتقدم مایلی کهن و سروش هر دو مرده اند ، خودشان قاتل خودشان هستند.این قیاس هم به نظرم اصلا بی ربط نیست.