تئاتر و توهم

تئاتر و توهم


توهم بخشی از تئاتر است. خلق کردن نیازمند رویا سازی و رویا بینی و غرق شدن در توهمی است که تو را هر لحظه پیش می برد. من هر وقت چیزکی می نویسم چنان غرق در توهم می شوم که فکر می کنم در حال دو شقه کردن تاریخ ادبیات نمایشی هستم. فکر می کنم همین که نوشته ام تمام شود همه چیز به قبل و بعدش تقسیم می شود. اما سعی کرده ام این توهم خاموش و شیرین را فقط تا زمانی که نقطه پایانی نمایشنامه را گذاشته ام حفظ کنم و نه بیشتر. بعد از پایان، چنان که از سفری رویایی بازگشته باشم پاهایم به زمین می رسد ومن به زمان واقعی باز می گردم و این پایان سفر است. اما همین جا نقطه حساس و لبه تیغی است که لحظه ای غفلت باعث می شود تا پاهایت دیرتر به زمین برسد و از اینجاست که آن توهم شیرین و بی آزار که مدتی باعث حرکت تو شده است تبدیل به غول خطرناکی می شود تا وهم همچون طاعون بند بند وجودت را از کار بیندازد. در چنین دوره ای است که تو گمان می کنی واقعن جهان را به دو بخش قبل و بعد از خودت تقسیم کرده ای.
زمانه تقسیم بندی به قبل و بعد لااقل در تئاتر به سر آمده. من فکر می کنم- و فقط فکر من است- نزدیک ترین آدم به ما ،که جهان تئاتر را به دو بخش قبل و بعد از خودش تقسیم کرد آنتونن آرتو بود. آرتو به خاطر انقلابی که در تئاتر کرد توانست تئاتر را به پیش و پس از خود تقسیم کند. در واقع بجز انقلاب که با ویران کردن قبل و ساختن بعد همراه است چیزی قادر به این تقسیم بندی نیست. تمام کسانی که بعد از آرتو از تاثیرگذارترین های تئاتر بودند و جریان های مهمی به وجود آوردند تنها تاثیرگذار بودند و جریان به وجود آوردند اما دنیای تئاتر را به قبل و بعد از خودشان تقسیم نکردند.
از همه مهمتر اینکه امروزه تاریخ تقسیم بندی به سرآمده چون تئاتر چارچوب هایش را از دست داده. دیگرانی هستند که هر روز با خلاقیت های بی حدشان در حال نابود کردن مرزهای تئاتر هستند و بزرگ ترین مشخصه تئاتر امروز هم همین است که به سرعت در حال بی مرز شدن و بی قاعده شدن است. پس در جهان بی قاعده و قانون که بر حسب اتفاق این بار بی قاعدگی حُسن تئاتر به حساب می آید نمی توان چیزی را به قبل و بعد تقسیم کرد. عمر شگفت انگیز ترین نمایشی که می بینیم ممکن است به یک روز هم نرسد چون حتمن دیگرانی وجود دارند که در نمایش بعدی ما را با شگفتی تازه ای روبرو کنند. در تئاتر امروز کسانی برنده اند که در سفر رویایی خود به موقع پاهایشان را به زمین می گذارند و مرز میان توهم و واقعیت را به خوبی می شناسند. بی شک همان ها هستند که ما را شگفت زده می کنند. بی آنکه به دو پاره کردن تاریخ تئاتر به قبل و بعد از خود فکر کنند.

/ 4 نظر / 10 بازدید
e

salam. khaste nabashid.\ bebakhsgid mikhastam bedonam baraye gereftan taeidie baraye ejraye yeki az karhaye aghaye abasi bayad b kodom site morajee konam?

دانیال حیدری

بنام خداوند جان وخرد فراخوان دومین جشنواره منطقه ای تئاتر محراب ویژه اعضای کانون های فرهنگی هنری مساجد با حضور استان های کرمانشاه کردستان، همدان، ایلام، لرستان، آذربایجان غربی، آذربایجان شرقی، زنجان، اردبیل، بوشهر و خوزستان. اسلام آبادغرب 27 لغایت 30 بهمن ماه 93 اهداف 1-توجه ویژه به بازیگر به عنوان اصلی ترین رکن نمایش، 2-تولید آثار کیفی با حجم و ابعاد کوچک و متناسب با اجرا در کانون ها، 3-ایجاد انگیزه و فرصت برای تولید نمایش نامه فاخر با محتوای دینی و تقویت بنیان های تئاتر دینی و استمرار بخشیدن به آن در پیکره تئاتر کشور 4-تأثیرگذاری بر مخاطب و بهره گیری از شیوه های خلاقانه و نو در ارتقاء نمایش های دینی از مهمترین اهداف این جشنواره است . کارگاههای علمی ستاد برگزاری جشنواره در راستای تقویت جنبه های مختلف هنر تئاتر، به ویژه تئاتر تک نفره، با بهره گیری از استادان نامی این حوزه کارگاهی عملی و تئوری برگزار خواهد کرد رویکرد مضمونی جشنواره 1-قصص قرآنی 2- نقش مسجد در جامعه امروزی 3- دفاع مقدس و فرهنگ ایثار و شهادت 4- تحکیم بنیان های خانواده و تقویت ارزش های اسلامی و انسانی 5-نمایش ایرانی با محوریت اسطور

فراهانی

با سلام/ پایگاه اطلاع رسانی رسمی اکبر فراهانی موفق باشید http://www.akbarfarahani.ir