يک شعر از ناصر صارمی

پلنگ پير

 

من يوز پير و تو آهوي نوبري

             

دارم دلي نه به قدر دلاوري 

          

بر ما گذشت و نگشت آسمان به كام  

    

اي شب نشيني ما را تو مشتري 

 

آنروزها كه عقب گرد عمر بود  

          

جستم سخاوت آغوش محوري  

                  

اي ماه جسته ز چنگال يوز پير

             

حالا مرا به چه نرخي تو مي خري؟

 

از آتشت نگذشتم كه نشنوند 

               

مردم حديث سياووش و ديگري

 

تو دلفريب تر و  بي نصيب  تر 

          

من در كشاكش اين نابرابري

 

مجنون بخواندي ام آنروز و گفتمت : 

     

ليلاي من تو كه پا در جنون تري !

 

من گنگ درس تو؟ يا تو كرده اي

 

تعريف نا متعارف ز دلبري؟

 

يادش بخير همه جايم شكفته شد  

            

وقتي چشانده شدم از لبت   پري

 

دستان رفته به فصل محدبت    

              

حالا شده دو كوير مقعري

 

شيرين ! از آن همه نازك تراشي ات 

       

مانده است كوه خشونت  بد آوري

***

نك  يوز و بيشه و هجران ماهتاب  

           

با ناله هاي كجايي تو اي پري .

/ 2 نظر / 12 بازدید
محمد حسین میانجی

واقعا ... بود!! ... نه مفهومی نه وزن درستی ... این بنده خدا نه شتر است نه مرغ! گرچه هم در موسیقی و هم در شعر مدعی است.